Co nam zostało z tych lat...
Co nam zostało z tych lat...

 

 

Kontakt ze mną:

 

 

Tel. 502_572_410 

 

#GG    36379418

 

Skype:  sq7bqa

 

Nasza Klasa

 

Fecbook

 

                


 

Adresy moich stron:

 

Strony na RetSat1

 

Strony o energetyce

 

Genealogia Owczarków.

 

Kontakt elektroniczny:

 

e-mail:

 

zdzislaw@owczarkowie.eu

 

sq7bqa@owczarkowie.eu

 

ed023@retsat1.com.pl

 

zdzowczarek@gmail.com

 

 

 

Linki tematyczne.

 

 

 

 

Mapa.

Sympatyczna.

In Radio

Rys historyczny Połańca.

Pierwsza lokalizacja miasta.



Krótki rys historyczny. 

 

/ze strony internetowej :http://www.polaniec.pl /


"Obecność człowieka na terenie dzisiejszej gminy Połaniec datuje się na 10-8 tys. lat p.n.e. W wyniku badań archeologicznych prowadzonych od wielu lat odkryto liczne ślady osadnictwa z okresu kultury trzcinieckiej 1500 lat p.n.e.), kultury łużyckiej (550-400 lat p.n.e.).

Tu w widłach Wisły i Czarnej, znajdował się wczesnośredniowieczny gród (dziś rejon wsi Winnica).
W czasach pierwszych Piastów Połaniec był znacznym grodem i jednocześnie ośrodkiem administracji państwowej (kasztelania połaniecka - pierwszy znany kasztelan to Mirosław herbu Lubowa, ostatni- senator Królestwa Polskiego - Pius Kiciński).

Już w XII wieku istniała w Połańcu kaplica grodowa.


W 1241 roku doszło pod Turskiem koło Połańca do bitwy z Tatarami w czasie ich pierwszego najazdu na Polskę. Tatarzy spalili wtedy gród połaniecki.

18 lipca 1264 roku książę Bolesław Wstydliwy powtórnie nadał Połańcowi prawa miejskie - średzkie.

Przywilej ten otrzymał Bartłomiej, syn Mikołaja. Miasto powstało wokół kościoła św. Katarzyny (kościół drewniany, rozebrany w końcu XVIII w.). Połaniec leżał na prastarym szlaku handlowym Kraków - Sandomierz i dalej w kierunku Rusi. Swoje znaczenie zawdzięczał nie tylko korzystnemu położeniu, lecz także ożywionej wymianie handlowej i produkcji rzemieślniczej.


Około 1350 roku, za panowania Kazimierza Wielkiego, wskutek zatoru lodowego na Wiśle miasto zostało zniszczone, a następnie przeniesione w obecne miejsce. W tym czasie nadano mu prawo magdeburskie.

Dalszy rozwój Połańca nastąpił za panowania Jagiellonów. W mieście często gościli królowie: Władysław Jagiełło, Zygmunt Stary, królowa Jadwiga.

W 1420 r. król Władysław Jagiełło potwierdził przywilej lokacyjny. Z kolei król Władysław Warneńczyk przekazał Połaniec Dersławowi z Rytwian - jako zastaw z prawem wykupu. Kolejny władca, Kazimierz Jagiellończyk sprzedał Połaniec Janowi z Rytwian.

W 1508 roku król Zygmunt Stary wykupił Połaniec z rąk magnatów rytwiańskich i nadał mu liczne przywileje.

 W 1562 roku miasto liczyło 287 domów i około 2.000 mieszkańców.
W XV i XVI wieku był Połaniec poważnym ośrodkiem produkcji rzemieślniczej.

W latach 1570-1580 miasto posiadało 121 warsztatów rzemieślniczych.

Wśród nich było 10 rzeźników, 8-10 piekarzy, kilku prasołów (ludzi trudniących się dowozem, kruszeniem i sprzedażą soli), byli także gorzelnicy i piwowarzy, łaziebnicy, kuśnierze, młynarze, aptekarze itd.

 Miasto szczyciło się wspaniałym portem nad Wisłą. Mieszczanie zajmowali się produkcją statków, komięg i flisactwem.

W XVI wieku Połaniec utrzymywał ożywione kontakty handlowe z innymi miastami, również zagranicznymi. Na szczeblu lokalnym był znacznym ośrodkiem targowym, odbywały się tu jarmarki.
W 1606 roku Połaniec został ograbiony przez wojska rokoszan Zebrzydowskiego, co spowodowało upadek gospodarczy miasta i okolic.

W 1607 roku w Połańcu powstał szpital dla ubogich. Była to fundacja kościelna.

W tym też okresie w Połańcu pojawili się Żydzi, a król Władysław IV nadał im liczne przywileje.

W 1657 roku miasto zostało zniszczone przez wojska Jerzego II Rakoczego, księcia Siedmiogrodu.

W tym samym roku Stefan Czarniecki wydał tu uniwersał do mieszkańców ziemi przemyskiej wzywający ich do walki ze szwedzkim najazdem. Od "potopu" szwedzkiego postępował dalszy upadek miasta. Zmniejszyła się liczba domów i liczba rzemieślników.

W końcu XVIII wieku miasto liczyło 1700 mieszkańców oraz 234 domy. Były tu trzy kościoły oraz synagoga.
Najważniejszy w dziejach Połańca był niewątpliwie okres insurekcji kościuszkowskiej.

W dniach od 5 do 19 maja 1794 roku pod Połańcem obozował ze swoimi wojskami Tadeusz Kościuszko. Tu 7 maja 1794 roku wydał słynny Uniwersał Połaniecki, częściowo znoszący poddaństwo chłopów, oraz redagował szereg dokumentów, rozkazów i listów.

Po klęsce powstania kościuszkowskiego, w wyniku III rozbioru Polski, Połaniec znalazł się w zaborze austriackim.

W 1805 roku Austriacy odebrali wszelkie dokumenty i przywileje świadczące o bogatej przeszłości miasta.

W 1809 roku Połaniec znalazł się w granicach Księstwa Warszawskiego a od 1815 roku w granicach Królestwa Polskiego, jako miasto pograniczne.
W 1820 roku liczył 1562 mieszkańców i 207 domów.

W 1816 roku powstała tu szkoła elementarna.

Mieszczanie połanieccy czynnie uczestniczyli w powstaniach listopadowym i styczniowym.

W 1869 roku Połaniec, podobnie jak wiele innych miast, utracił prawa miejskie, a z Ruszczy do Połańca przeniesiono siedzibę gminy.
W 1889 roku wielki pożar spowodował zniszczenie miasta, spłonął wtedy kościół św. Marcina wraz z kancelarią, biblioteką i pamiątkami po Kościuszce.
W 1914 roku Połaniec liczył ok. 4 000 mieszkańców, w tym 1 200 Żydów. Żydzi mieli w Połańcu synagogę, cheder - szkołę początkową, kirkut.

15 października 1917 roku odbyły się w Połańcu pierwsze uroczystości kościuszkowskie.

W 1922 roku powstała Ochotnicza Straż Pożarna, później założona została Kasa Stefczyka. Zbudowano remizę OSP (1932).

W 1934 roku założono Bibliotekę Publiczną im. Adama Mickiewicza, działał Związek Młodzieży Wiejskiej oraz koła młodzieży katolickiej.

W 1936 roku ukończono budowę wałów ochronnych rzeki Wisły i Czarnej.

W okresie okupacji hitlerowskiej Połaniec i okolice stały się terenem działania ugrupowań partyzanckich, aktywne były tu oddziały AK i BCh oraz słynny oddział "Jędrusiów".

W okresie tym zginęło wielu mieszkańców Połańca, wymordowano i wywieziono do obozów koncentracyjnych większość Żydów połanieckich. 1 sierpnia 1944 roku w Połańcu pojawiły się oddziały radzieckie. Przez pół roku Połaniec znajdował się na bezpośrednim zapleczu frontu.


W październiku 1944 młodzież podjęła naukę w nowo powstałym gimnazjum, które marcu 1945 r. zostało przeniesione do Staszowa. W 1954 r. nastąpiła elektryfikacja Połańca, w 1961 roku oddano do użytku budynek apteki, a w 1962 roku nową szkołę podstawową. W 1966 roku otwarta została trasa nadwiślańska łącząca Kraków z Sandomierzem. W 1968 r. wybudowano nowy ośrodek zdrowia.
W 1971 roku podjęta została decyzja o budowie elektrowni, zaś w 1973 roku rozpoczęto jej budowę oraz towarzyszącego jej osiedla mieszkaniowego. W tym roku otwarto Zasadniczą Szkołę Zawodową, a trzy lata później Technikum Energetyczne. W 1973 roku Połaniec liczył około 1.600 mieszkańców. "..../ koniec tekstu zaczerpniętego ze strony

 

 

 http://www.polaniec.pl /


Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny Poleć tę stronę Poleć tę stronę
© companyname
Z.B. Owczarek
Ta strona została utworzona za pomocą 1&1 MyWebsite .