Co nam zostało z tych lat...
Co nam zostało z tych lat...

 

 

Kontakt ze mną:

 

 

Tel. 502_572_410 

 

#GG    36379418

 

Skype:  sq7bqa

 

Nasza Klasa

 

Fecbook

 

                


 

Adresy moich stron:

 

Strony na RetSat1

 

Strony o energetyce

 

Genealogia Owczarków.

 

Kontakt elektroniczny:

 

e-mail:

 

zdzislaw@owczarkowie.eu

 

sq7bqa@owczarkowie.eu

 

ed023@retsat1.com.pl

 

zdzowczarek@gmail.com

 

 

 

Linki tematyczne.

 

 

 

 

Mapa.

Sympatyczna.

In Radio

 

Alfabetyczny spis nauczycieli i pracowników uczących w

Technikum Mechanicznym

Towarzystwa Salezjańskiego

w Łodzi, 

w latach 1950 – 1955.  

 

 

L.p.

Nazwisko, imię.

Wykształcenie

Nauczane przedmioty

Żył w latach

1.

Adamski Antoni

mgr filologii polskiej

język polski

*1918;+1980

 2

Afanasjew Alfreda

stomatologia

dentystka szkolna

 

3

Andrzejewski Witold

podstawowe

przygotow. produkcji

*1926                                     

4

Bartecki Jan

mgr fizyki i biologii

geografia, historia

*7,12,1914;

+19,01,2005

5

Bilski

zawodowe

kowalstwo

 

6

Bisztyga Stanisław

inż. mechanik

rysunek zawodowy

*1915

7

Bogusławski Tadeusz

mgr inż.

maszynoznawstwo, odlewnictwo

 

 8

Choim Marian

brak danych

higienista

*1923;+1979

 9

Dzięcioł Hieronim

konserw. muzyczne

orkiestra, śpiew, muzyka

*1906;

+30,10,1998

 10

Ekiert Jan

mgr inż.

skrawanie i narzędzia

 

 11

Folwarski Eugeniusz

mistrz + kursy pedagogiczne

montaż maszyn

*1905

 12

Gosztowt Adam

mgr inż. mechanik

skrawanie i narzędzia

 

 13

Grzelak Eugeniusz

dr nauk medycznych

lekarz szkolny

 szpital Św.Rodziny

 14

Janik Stanisław

brak danych

kierownik administracyjny

*1909;+2006

 15

Kałużyński Kazimierz

inżynier mechanik

części maszyn, technika smarowania

 

 16

Klepaczko Jan

średnie mechaniczne

tokarstwo

 

 17

Kołodziejczak Antoni

mgr historii

religia, historia

*10,02,1909;

+23,08,1977

 18

Kopytowski Władysław

inż. elektryk

elektrotechnika

 

 19

Kordylewski Edmund

 

przysposobienie obronne

 

 20

 

Kruś Stanisław

 

mistrz + kurs pedagogiczny

 

n. zawodu - obróbka ręczna

 

*1911

 21

pani Kupis

mgr filologii

język polski

 

 22

Laskowski Tadeusz

mgr inż. mechanik

metaloznawstwo z obróbką cieplną

 

 23

Massalski Marcin

dr filozofii

matematyka

 

 24

Morawski Jerzy

mgr inż. mechanik

technologia budowy maszyn

 

 25

Mordzanowski Henryk

średnie techniczne

n. zawodu- montaż urządzeń i obrabiarek

*1905

 26

Mowczan Bronisław

mgr filozofii

matematyka

*6,10,1916

+21,11,1985

27

Mroczkowski Zbigniew

 

biblioteka, wychowawca

+1927

+4,6,2004

 28

Niemczak Antoni

inż. mechanik

kierownik warsztatów szkolnych

*1905;+1961

 29

Nowaczyk Wacław

mgr filozofii

bezpieczeństwo i higiena pracy

*1909

+06,04,2001

 30

Nowak Zdzisław

mgr inż.

fizyka

 

 31

Pawlak

inżynier

materiałoznawstwo

 

 32

Otłowski Stanisław

średnie ogólne

obróbka mechaniczna

*1925;+2003

 33

Piotrowicz Olga

mgr filologii rosyjskiej

język rosyjski

 

 34

Piotrowski

 podstawowe

 malarz, dekorator

 

 35

Polakowski Józef

brak danych

nauka o Polsce i świecie

 

 36

Postułka Antoni

średnie techniczne

n. zawodu. - tokarstwo

*1915

 37

Praszkiewicz Feliks

wyższe prawnicze

nauka o Polsce i świecie

 

 38

Przybyłowski

mgr matematyki

matematyka

 

 39

Puchalski Feliks

mgr ekonomii

organizacja produkcji i normowanie

 

 40

Puchalski Wacław

mgr ekonomii

planowanie, kalkulacja, sprawozdawcz.

 

 41

Pyrek Konrad

inżynier mechanik

chemia

*05,02,1910

+03,03,1979

42

Pytel Antoni

średnie

magazynier

*1923 +1995

43

       

 44

Radwański

mgr matematyki

matematyka

 

 45

Robakowski Józef

średnie  ogólnokształc.

z-ca kierownika warsztatów

*01,07,1914

18,12,1994

 46

Rupala Ludwik

studia filozoficzno-teologiczne

religia

*04,06,1888

+14,01,1971

 47

Rykała Julian

mgr filologii polskiej

język polski, biblioteka

 *1915 +1988

 48

Sawicki Aleksander

średnie zawodowe

n. zawodu - frezerstwo

*1928

 49

Spętany

inżynier mechanik

mechanika techniczna

 

 50

Szadkowski

zawodowe

kowalstwo

 

 51

Szostakiewicz

mgr inż. mechanik

skrawanie i narzędzia

 

 52

Szpruch Włodzimierz

mgr inż. mechanik

technologia  budowy maszyn

 

 53

Szubert Egidiusz

mistrz - ślusarz

n. zawodu – obróbka ręczna

 

54

Szulejko Władysław

 

sekretarz inspektorialny

*1917 +2001

 55

Świątczak Tadeusz

średnie zawodowe

n. zawodu – obróbka ręczna

*1907

56

Świątek Adam

 

portier

 

 57

Świderski  Stef.

średnie zawodowe

n. zawodu- obróbka ręczna

*1903;+1989

 58

Tetlak Stanisław

zawodowe

spawalnictwo

 

 59

Tobolczewski Henryk

pedagogiczne

wychowanie fizyczne

 

 60

Tyczkowski Leszek

mgr inż.

mechanika techniczna

 

 61

 

Urbaniak Czesław

 

mgr filologii polskiej

 

język polski

 

*11,07,1915;

+29,10,1982

 62

 

Westfal Zygmunt

 

dr inż. n. technicznych

obrabiarki, pasowania i pomiary, części maszyn

 

*12,03,1921

+13,02,2001

 63

Wybrańczyk Michał

zawodowe

wytaczarka

 

 64

Wysocki Antoni

seminarium nauczycielskie

biologia, język rosyjski

*1889;

 65

Zdunek Antoni

brak danych

historia

*1912

 66

Zdziarski Jerzy

inż.

maszynoz-nawsto

 

 

Wybrane życiorysy niektórych nauczycieli.

 

Fragmenty życiorysów:


/ z książki 50 lat matury w TMTS w Łodzi

-oprac. Z. Owczarka /


 

 


 

ks. Jan Bartecki

 

  Ks. Jan Bartecki urodził się 7 grudnia 1914 r. w Langen-Bruetz w północno-wschodnich Niemczech, na terenie zaboru pruskiego.  

Jego rodzicami byli Natalia i Michał. Mama nie pracowała, a ojciec był kierownikiem dużego folwarku. 

Ks. Jan miał siostrę Anielę i brata Feliksa (księdza Marianna w Licheniu). W 1920 r. cała rodzina wróciła do Polski i zamieszkała w Bukowie k. Zagórowa. 

Ks. Jan, po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Zagórowie (jak sam wspomina: uczyłem się raczej "na przedzie") marzył, aby zostać nauczycielem. 

Niestety nie został przyjęty do seminarium nauczycielskiego, gdyż nie zaliczył muzykalności (z polskiego 5, z matematyki 5, z niemieckiego 5, z muzyki 2). 

Na wyborze dalszej drogi życia ks. Jana zaważył kontakt z Andrzejem Świdą, ówczesnym asystentem (a późniejszym inspektorem) w Lądzie nad Wartą. 

Ks. Jan rozpoczął nowicjat w Czerwińsku. Święcenia kapłańskie przyjął 11 czerwca 1944 r. w seminarium salezjańskim w Krakowie. 

Po święceniach pracował m. in. w Przemyślu, Lądzie (otwierał Małe Seminarium Salezjańskie i przez dwa lata był jego kierownikiem), Łodzi (najpierw administrator domu, a następnie studia na Uniwersytecie Łódzkim z fizyki i biologii), Olsztynie (wykładowca w Wyższym Seminarium Duchownym), Słupsku, Dębnie Lubuskim, Ostródzie, Sokołowie Podlaskim, Czerwińsku (kierownik biblioteki), Aleksandrowie Kujawskim (nauczyciel religii i matematyki). 

Śp. Jan pracował także w Warszawie w Prymasowskim Biurze Prasowym (1967-1997). Przez 13 lat, wraz z ówczesnym księdzem Alojzym Orszulikiem, zbierał i opracowywał informacje na temat pracy Episkopatu. Poznał osobiście ks. bpa Karola Wojtyłę. 

Ks. Jan wspominał: "Wojtyła dość mało mówił, rzadko zabierał głos”. Ostatnie lata swojego życia spędził w Woźniakowie (1997-2005). 

Mimo zasłużonego odpoczynku pełnił funkcję spowiednika.

 

 Dnia 13 czerwca 2004 r. obchodził jubileusz 60-lecia kapłaństwa.

Zmarł 19 stycznia 2005 r. o godz. 13 w swoim pokoju w Woźniakowie w 91. roku życia, 70. roku ślubów zakonnych i 61. kapłaństwa.  

 

Hieronim Dzięcioł - nmauczyciel śpiewu, dyrygent orkiestry dętej.

 

 

( życiorys napisany przez wnuczkę, Beatę Lesiak).

 

  Urodził się w roku 1906 w Warszawie z matki Zofii z d. Sobiepanek i ojca Piotra.

Szybko został sierotą, a jego wychowaniem zajęła się dalsza rodzina, która wysłała go do szkoły z internatem.

Po skończeniu szkoły podstawowej rozpoczął naukę w Konserwatorium Muzycznym w Przemyślu, ucząc się gry na organach.

Po ukończeniu konserwatorium odbywał służbę wojskową, grając w orkiestrze.

Po zakończeniu służby wojskowej zamieszkał w Warszawie.

Pracując, ukończył konserwatorium. W roku 1931 przeniósł się do Łodzi, rozpoczynając pracę u salezjanów. Pełnił funkcję organisty, nauczyciela muzyki oraz kierownika orkiestry. Prowadził jednocześnie chór przykościelny.

W roku 1936 wstąpił w związek małżeński z Pelagią Wagner.

Założył chór „Harfa”, z którym odnosił wiele artystycznych sukcesów.

Okres wojny spędził w Łodzi, utrzymując się z nauki gry na instrumentach oraz z pracy w magazynie z odzieżą.

W roku 1945 powrócił do pracy w szkole i kościele. Reaktywował orkiestrę szkolną, która uchodziła za najlepszą orkiestrę młodzieżową w Łodzi.

Po upaństwowieniu szkoły pracował jako organista w kościele św. Piotra i Pawła oraz w kościele św. Kazimierza.

Swoją ulubioną pracę zakończył dopiero w dziewięćdziesiątym roku życia.

Był człowiekiem o wielkim sercu: opiekuńczy, wrażliwy i uczynny, ale jednocześnie bardzo wymagający w stosunku do siebie i innych.  

Zmarł 30 października 1998 roku w Łodzi.  

ks. dyr. mgr Antoni Kołodziejczak

 

Urodził się 10 lutego 1909 roku we wsi Święte w powiecie konińskim. Ojcem jego był Stanisław, a matką Władysława z Midelskich.  

Antoni miał sześciu braci i jedną siostrę.

Z salezjanami zetknął się po raz pierwszy w Lądzie nad Wartą, gdzie w 1923 roku wstąpił do małego seminarium.

Przyjęto go do klasy trzeciej. Po piątej klasie złożył podanie do nowicjatu salezjańskiego, który od dwóch lat mieścił się w Czerwińsku. Roczny nowicjat zakończył 28 lipca 1927 roku, złożywszy pierwsze śluby zakonne.

Jako kleryk został przeniesiony na Łosiówkę do Krakowa, gdzie mieściło się salezjańskie seminarium.

Było to właściwie gimnazjum klasyczne z kursem filozofii, bo na teologię klerycy wyjeżdżali do Włoch.

Po trzech latach nauki 2 czerwca 1930 roku Antoni zdał egzamin dojrzałości. Następnie został skierowany na trzyletnią praktykę pedagogiczną do gimnazjum w Aleksandrowie Kujawskim, gdzie cieszył się autorytetem wśród młodzieży.

Po asystencji powrócił na Łosiówkę, by studiować teologię w Salezjańskim Instytucie Teologicznym.

Ukończywszy czteroletnie studia, 24 czerwca 1937 roku otrzymał z rąk bp. Stanisława Rosponda święcenia kapłańskie.

Młody kapłan cieszył się dobrą opinią wśród przełożonych, gdyż zaraz po święceniach skierowano go na studia humanistyczne na Uniwersytecie Wileńskim im. Stefana Batorego. Kierując się własnymi zainteresowaniami, jako kierunek studiów wybrał historię.

W czasie pobytu w Wilnie pomagał w pracy duszpasterskiej, a w czasie wojny brał udział w tajnym nauczaniu (1941-1944).

Studia uniwersyteckie ukończył w roku 1943 z tytułem magistra, broniąc pracy pt. „Udział Włochów w powstaniu styczniowym”.

W 1945 roku pracował przez kilka miesięcy jako administrator parafii w Dębnie Lubuskim w diecezji gorzowskiej.

W tym okresie był jakby „dziekanem wyprawy misyjnej salezjanów na Ziemie Odzyskane”.

 

25 sierpnia 1945 roku opuścił Dębno i stawił się w Łodzi, by rozpocząć nowy rok szkolny jako nauczyciel i katecheta Prywatnego Gimnazjum Mechanicznego Towarzystwa Salezjańskiego.

Uczył tam historii, a jako katecheta opiekował się internatem i życiem religijnym wychowanków i grona pedagogicznego.

W tej pracy wyrobił sobie autorytet wśród wychowanków i grona pedagogicznego. Tak postawa przyczyniła się do tego, że już w grudniu został mianowany dyrektorem zakładu i szkoły.

Na tym stanowisku pozostał do roku 1958.

W roku 1951 próbowano ks. Kołodziejczaka usunąć z urzędu dyrektora szkoły, zarzucając mu wywieranie szkodliwego wpływu na młodzież. Jednak ta próba nie udała się i ks. Antoni trwał na swoim urzędzie twardo i wytrwale.

W roku 1958 objął w Kutnie-Wożniakowie stanowisko dyrektora Studentatu Filozoficznego, a w 1959 roku Studentatu Teologicznego w Lądzie nad Wartą.

Mimo rozwijającej się choroby marskości wątroby trwał na tym stanowisku do roku 1965. W roku 1965 powrócił do Łodzi, gdzie pracował w charakterze wikariusza inspektora. Sprawował opiekę nad sprawami administracyjnymi, finansowymi, kancelaryjnymi i personalnymi inspektorii..

Dzięki jego negocjacjom salezjanie otrzymali na własność wiele placówek na Ziemiach Odzyskanych.

Od 1973 roku został archiwariuszem w Inspektoracie.  


Zmarł w Łodzi 23 sierpnia 1977 roku.  


 

 

ks. dyr. dr Marcin Massalski.


  Wieloletnim radcą szkolnym był ks. Marcin Massalski.

Urodził się 26 października 1891 r. w Dolnych Bojszowach na Górnym Śląsku.

Rodzicami jego byli Jan i Maria z Madejów. Swoje lata dziecięce Marcin spędził w domu rodzinnym wraz z pięciorgiem rodzeństwa.  Musiała to być rodzina o głębokich tradycjach patriotycznych, skoro jeden z jego braci, Wojciech, poświęcił życie za Ojczyznę w powstaniu śląskim.


Na początku tego wieku powstał w Oświęcimiu pierwszy zakład wychowawczy prowadzony przez salezjanów, którego sława rozeszła się wśród ludności polskiej zamieszkałej zwłaszcza na Śląsku.

Marcin Massalski był jednym z pierwszych wychowanków tego zakładu.

Tak zafascynował się ks. Bosko, że postanowił zostać jego duchowym synem i w jego służbę oddać całe swoje życie.

Toteż ukończywszy czteroletnie gimnazjum w Oświęcimiu w 1910 r., wstąpił do nowicjatu salezjańskiego w Radnej, w Słowenii, a w 1911 r. złożył pierwsze śluby zakonne.

Następnie studiował filozofię i teologię, oddając się jednocześnie pracy wychowawczej i nauczycielskiej w gimnazjum polskim dla uciekinierów w Radnej i w Oświęcimiu.  

Dwukrotnie był w Rzymie (1912-15 i 1919-21), gdzie ukończył studia na Uniwersytecie Gregoriańskim doktoratem z filozofii.

6 sierpnia 1922 r. otrzymał w Krakowie święcenia kapłańskie. Pierwsze lata swojego kapłańskiego posługiwania poświęcił klerykom studiującym w Krakowie filozofię, pełniąc jednocześnie urząd dyrektora gimnazjum klasycznego.

W roku 1925 został przeniesiony do nowo przejętego przez salezjanów gimnazjum w Sokołowie Podlaskim, gdzie pełnił obowiązki nauczyciela i radcy szkolnego.

W latach 1932-34 pełnił tę samą funkcję w gimnazjum w Różanymstoku.

Stamtąd został skierowany do Łodzi, gdzie objął stanowisko radcy szkolnego i nauczyciela w Salezjańskiej Szkole Rzemiosł. Urząd ten pełnił przez cały czas aż do upaństwowienia szkoły w roku 1962.

 

 Od 1950 r. ks. Massalski uważany był przez władze szkolne za dyrektora zreorganizowanej szkoły mechanicznej, liceum i technikum.

Szkoła ta od dawna cieszyła się zasłużoną sławą, toteż każdego roku w jej murach wychowywało się i pobierało naukę rzemiosła setki chłopców.

Wychowankowie z tamtych lat z rozrzewnieniem wspominają swego dyrektora, jak „żelazną ręka trzymał ład, wszędzie obecny, windując powierzoną sobie szkołę na wysoki poziom”.

„Był to człowiek nieprzeciętnej pracowitości. Od wczesnego świtu do późnej nocy spalał się ogarnięty różnymi zajęciami: całymi dniami prowadził lekcje, udzielał korepetycji, organizował chóry i orkiestry, pracował w gabinetach, ślęczał nad robotą kancelaryjną, przyjmował rodziców i interesantów.”

W dniu 3 lutego 1962 roku skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi skazany na 3 lata pozbawienia wolności za powielenieksiążki amerykańskiego arcybiskupa  Sheena  J. Fultona.

Wyrok zawieszono mu z powodu stanu zdrowia i podeszłego wieku.


Zwolniony z odpowiedzialnych funkcji, do końca życia pełnił obowiązki spowiednika i poświęcił się pracy pisarskiej. Przekładał na język polski obcych autorów.

Zmarł w Łodzi 8 lutego 1973 r.  

  mgr filologii polskiej  ks.Czesław Urbaniak.

 

 Wspomnienie o ks. Czesławie Urbaniaku.

Ks. Czesław Urbaniak urodził się 11 lipca 1915 roku w Wielodworze w województwie konińskim. Był jednym z siedmiorga dzieci Kaspra i Julianny z Synowców. Kiedy miał 5 lat, stracił ojca, który zmarł w 1920 roku na chorobę przełyku i gardła. Pięć lat później zmarła także matka. Rodzeństwem zaopiekowała się najstarsza z sióstr – Zofia. Czesio po śmierci matki zaczął chodzić do szkoły podstawowej w Lądku, gdzie ukończył sześć klas. Uczył się bardzo dobrze. Do klasy siódmej musiał chodzić aż do Zagórowa. Gdy skończył siódmą klasę, rozpoczął, jako eksternista, naukę w Lądzie.

Droga powołania ks. Czesława Urbaniaka jako salezjanina rozpoczyna się z momentem wstąpienia do nowicjatu w Czerwińsku w dniu 22 lipca 1933 roku. Pierwsze śluby jako salezjanin złożył 26 lipca 1934 r. Potem przyszły lata nauki w seminarium w Marszałkach (1934-1936), gdzie oprócz studiów filozoficznych 6 czerwca 1936 r. zdobył maturę. Asystencję odbywał w redakcji Wydawnictwa Salezjańskiego w Warszawie, gdzie był redaktorem „Pokłosia Salezjańskiego”' i „Młodzieży Misyjnej”, oraz w oratorium przy ul. Lipowej  (1936-38) ; następnie w Różanymstoku (1938-39). Teologię rozpoczął 1 września 1940 roku w Krakowie i ukończył święceniami diakonatu, których udzielił mu ks. bp Rospond. Studia teologiczne uwieńczył w 1951 r. dyplomem magisterskim uzyskanym na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy ,,Wpływ lektury na kształtowanie się postawy moralnej młodzieży męskiej "

. Diakon Urbaniak po ukończeniu teologii pracował wraz z ks. Stefanem Prusiem i z ks. Wacławem Nowaczykiem w Miedniewicach pod Warszawą, gdzie wspólnie opiekowali się polskimi sierotami. Święcenia otrzymał 23 grudnia 1944 roku w samą Wigilię Bożego Narodzenia. Potem przyszły lata pracy wśród sierot w Czerwińsku (1945) i w Jaciążku (1946).


Lata 1946 - 1958 ks.
 Urbaniak spędził w Łodzi w domu przy ul. Wodnej 36, kończąc w tym czasie studia polonistyczne na Uniwersytecie Łódzkim (1946-51), uwieńczone dyplomem magisterskim uzyskanym na podstawie pracy „Rozwój prasłowiańskiego "r" i "l" semantycznego w języku polskim”. Równolegle do studiów ks. Czesław uczył języka polskiego w szkole technicznej w Łodzi, w łódzkim małym, a potem w wyższym seminarium diecezjalnym. Dojeżdżał także z wykładami z literatury polskiej przez jakiś czas do seminarium salezjańskiego w Woźniakowie (1948-49).

Ten gorliwy młody kapłan czarował ludzi żarem ducha, zewnętrzną postawą, zdumiewającą wiedzą i oczytaniem.

Wtedy też ks. Urbaniak, jako reżyser, wystawiał na scenie szkoły Jasełka, Mękę Pańską, napisaną przez siebie na podstawie "Potopu" Sienkiewicza "Obronę Częstochowy" i wiele innych przedstawień religijnych i misteriów, przygotowanych z chłopcami ze szkoły i z oratorium.

Oprócz tego wszystkiego w tym czasie ks. Urbaniak pomagał w wielu parafiach oraz łódzkich domach zakonnych.


Potem przyszły lata dyrektorowania w Sokołowie Podlaskim (1958-1967), gdzie ks.
 Urbaniak był nie tylko dyrektorem domu zakonnego, ale także organizował grupę tzw. misjonarzy ludowych oraz wygłosił setki kazań w różnych parafiach.

Potem przyszły lata dyrektorowania w Kutnie – Woźniakowie (1967-1982), gdzie też zmarł 29 października 1982 roku.

Ks. Urbaniak pozostał na zawsze w ludzkiej pamięci oraz pozostawił po sobie ogromną wdzięczność. Pozostał jako człowiek o dobrym i szlachetnym sercu oraz jako wzór kapłana-salezjanina i niestrudzonego kaznodziei. Salezjanie wspominają go zaś najczęściej jako wspaniałego, troskliwego przełożonego oraz męża modlitwy i wielkiego czciciela Maryi.  

 

Na podstawie pracy Tomasza Studenckiego SDB

 

  • opracował Z.B. Owczarek  

 

Inżynier mechanik Antoni Niemczak-

Kierownik warsztatów szkolnych.

 

 

Urodzony w roku 1905. W latach 1924      – 1943 koadiutor salezjanin. W roku 1932 rozpoczął pracę w szkole salezjańskiej w Łodzi. W roku 1936 ukończył Wyższą Szkołę Budowy Maszyn w Poznaniu, uzyskując tytuł inżyniera mechanika. Po ukończeniu studiów awansował na stanowisko kierownika warsztatów szkolnych w Salezjańskiej Szkole Mechanicznej w Łodzi.

Oddany całkowicie swojej pracy i młodzieży. Cieszył się wielkim autorytetem współpracowników i młodzieży.

Zdolny konstruktor maszyn i urządzeń produkowanych w warsztatach szkolnych.

Zmarł w roku 1961 w Łodzi.

/ Na podstawie SSM- str 86 i wiedzy własnej oprac. Z.B. Owczarek

 

 

Ksiądz magister filozofii Mowczan Bronisław

 

(na podstawie listu pośmiertnego ks. Jana Bieńkowskiego opr. Z. Owczarek)

 

Urodził się 6 października 1916 roku w Sokołojciach w powiecie wileńsko – trockim jako dziecko Ludwika i Konstancji
z Kungielów. Studia filozoficzne kończył w Marszałkach.
W pierwszych dniach wybuchu wojny został osadzony w Ostaszkowie, a następnie na wyspie Sellger.

Święcenia kapłańskie otrzymał 17 marca 1945 roku w Wilnie. Tuż po święceniach, jako repatriant, przybył do Łodzi, pracując jako nauczyciel. W roku 1947 podjął studia na Uniwersytecie Łódzkim na Wydziale Fizyki. Studia ukończył z tytułem magistra filozofii w roku 1952.

Dzięki wybitnym cechom charakteru potrafił wyjątkowo nawiązywać kontakty z młodymi ludźmi. Był nauczycielem matematyki, fizyki i chemii. W latach 1962-1963, po aresztowaniu ks. Massalskiego, pełnił na Wodnej obowiązki dyrektora szkoły.

Zmarł 21 listopada 1985 roku w Łodzi.

Nauczyciel zawodu - Mordzanowski Henryk.

Urodzony w roku 1905, Pracował w szkole w latach 1924 – 1936. W latach okupacji zatrudniony jako ślusarz.

Po zakończeniu wojny ponownie zatrudniony jako nauczyciel zawodu.

Od 1945 roku członek ZMP. W latach 1948 – 1950 prowadził w szkole hufiec Służba Polsce.

Mistrz w zawodzie ślusarstwa.  Przygotowanie pedagogiczne do stanowiska nauczyciela zawodu.

W sporządzonym prze siebie życiorysie napisał: ”jestem przekonań demokratycznych, jak mój ojciec, bojownik z 1905 roku”.

Miał dwu synów, którzy uczęszczali do tejże szkoły.

Żona była nauczycielką w łódzkich szkołach podstawowych.

/ opracował Z.B. Owczarek na podstawie książki „Salezjańska Szkoła Mechaniczna (1922 – 1962) – str. 317 odn.10. )

dr inż. Zygmunt Westfal.

 

/ wspomnienie żony p. Westfala /

 

Mąż mój Zygmunt Wesfal urodził się 12 marca 1921 r. w Łodzi. Tutaj chodził do szkoły powszechnej i do szkoły średniej pod nazwą I Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika. W latach 1940-1946 przebywał na przymusowych robotach w Niemczech. Po powrocie z Niemiec ukończył szkołę średnią, przerwaną na skutek działań wojennych i wstąpił na Politechnikę Łódzką na Wydział Mechaniczny, który ukończył w roku w roku 1952 r., otrzymując tytuł magistra nauk technicznych. W czasie studiów pracował w szkolnictwie średnim na stanowisku nauczyciela i zastępcy dyrektora szkoły.

 W latach 1960-1964 był naczelnikiem Wydziału Szkolnictwa Zawodowego w Kuratorium, pracując jednocześnie w biurze konstrukcyjnym  przemysłu samochodowego oraz w Instytucie Pojazdów Politechniki Łódzkiej. Tutaj uzyskał doktorat w roku 1973. Dr nauk technicznych Zygmunt Wesfal ma w swoim dorobku życiowym wiele patentów dotyczących przemysłu samochodowego.

Od roku 1973 przestaje pracować w szkolnictwie, pracuje tylko w Oddziale Przemysłowego Instytutu Motoryzacji i, do końca swojej pracy zawodowej, na Politechnice Łódzkiej. Przez cały okres swojej pracy zawodowej oddał się w dużym stopniu również pracy społecznej.

Między innymi posiada odznaczenia:

- Krzyż Kawalerii Orderu Odrodzenia Polski, Honorową Odznakę m. Łodzi,

Państwo Westfalowie posiadają dwóch synów, Andrzeja i Jarosława.  Przeżyliśmy razem 50 lat.

Zygmunt Wesfal zmarł 13 lutego 2001 r. 

 

 

   ks. mgr filozofii Wacław Nowaczyk (1909 - 2001)  

 

 

Salezjanin, wychowawca, harcerz –

podharcmistrz.

Wacław Nowaczyk urodził się w 1909 r. w małej miejscowości Samarzewo, należącej do powiatu wrzesińskiego. W wieku szesnastu lat wstąpił do nowicjatu salezjańskiego w Czerwińsku. Rozpoczęła się jego salezjańska droga życia. Z tygodnia na tydzień, z roku na rok pokonywał kolejne szczeble zakonnej formacji.

I tak:

 

- 8 grudnia 1925 r. przyjął sutannę z rąk ówczesnego generała Towarzystwa św. Franciszka Salezego, ks. Filipa Rinaldiego;

- 15 sierpnia 1926 r. w Czerwińsku złożył swoją pierwszą profesje zakonną;

- 15 sierpnia 1932 r. profesję wieczystą w Różanymstoku;

- Świecenia kapłańskie otrzymał z rąk ks. bpa Stanisława Rasponda w dniu 29 czerwca 1939 r.

Podczas studiów seminaryjnych kl. Nowaczyk zaangażował się w istniejącą od 29 października 1934 r. przy Salezjańskim Instytucie Teologicznym „Orlą” Drużynę Starszoharcerską im. ks. Jana Bosko. Był to początek jego intensywnej pracy z harcerzami. 

Bezpośrednio po zakończeniu seminarium przełożeni skierowali ks. Wacława do Warszawy, gdzie salezjanie przy ul. Lipowej prowadzili zakład dla chłopców wraz z drukarnią.

W trudnych latach okupacji udaje mu się ukończyć dwuletni kurs nauk wydziału administracji przemysłowej na Prywatnym Kursie Organizacji Pracy inż. A. Baykowskiego. Jednocześnie bierze udział w tajnych kompletach Wolnej Wszechnicy (pedagogika społeczna) oraz wykonuje drobne prace w drukarni. Zakład Salezjański łącznie z drukarnią zostaje zniszczony podczas powstania warszawskiego. Po jego zakończeniu ks. Wacław wraz z trzema innymi współbraćmi zostaje aresztowany przez hitlerowców i trafia na jeden dzień do więzienia w Pruszkowie, skąd udaje się wszystkim salezjanom wydostać dzięki fortelowi.

W roku 1948 kończy studia na Uniwersytecie Łódzkim w zakresie pedagogiki społecznej, uzyskując na podstawie pracy „Młodzież ucząca się zawodu ślusarskiego w Łodzi” dyplom magistra filozofii. W Łodzi przebywa do roku 1958.

 W roku szkolnym 1958/1959 ks. Nowaczyk przebywa na  kolejnej placówce w Rumii. Od roku 1959 rozpoczyna się okres w życiu ks. Nowaczyka, który jak się okazało, był najdłuższy w jego życiu kapłańskim, a mianowicie okres, kiedy pełni funkcje kapelana. Najpierw trafia do sióstr salezjanek do Rokitna, stamtąd w 1964 r. przenosi się na kapelana domu zakonnego Braci Serca Jezusowego w Puszczykowie. Tam prowadził swoją posługę aż do roku 1992, kiedy to decyzją przełożonych został przeniesiony w charakterze spowiednika do Wyższego Seminarium Duchownego w Lądzie. 

Zmarł w Lądzie w dniu 6 kwietnia 2001 roku.  

 

Na podstawie opracowania Jarosława Wąsowicza SDB  przygotował Z.B. Owczarek

 

 

  Koadiutor Józef Robakowski.  

zastępca kierownika warsztatów.

 

 

 

Na szczególną uwagę zasługuje postać pana Józefa Robakowskiego, który prawie 30 lat pracował w salezjańskiej szkole mechanicznej w Łodzi. 

Koadiutor I. Robakowski urodził się 1 lipca 1914 r. w miejscowości Kamienica (powiat miechowski, woj. Kieleckie) w prawdziwie chrześcijańskiej rodzinie Filipa i Franciszki z domu Sosnowska. Świadczy o tym chociażby fakt, że pięcioro z ich dzieci zostało powołanych do stanu zakonnego i kapłańskiego: . 

 W Gołczy ukończył dwie ostatnie klasy szkoły podstawowej, ponieważ w rodzinnej miejscowości była tylko szkoła z niższymi klasami. W 1927 r. rozpoczął naukę w Salezjańskiej Szkole Rzemiosł w Oświęcimiu. Od tego momentu zafascynowany duchem ks. Bosko i pracą salezjanów zapragnął związać się ze Zgromadzeniem na całe życie.

W roku 1932 ukończył szkołę zawodową z dyplomem czeladniczym ślusarza, a następnie w roku 1934/35 odbył nowicjat w Czerwińsku nad Wisłą.

 Po złożeniu profesji czasowej 4 lipca 1935 r. przełożeni wysłali go do Łodzi, gdzie od 13 lat salezjanie prowadzili szkołę rzemieślniczą przy ulicy Wodnej 34.

Pracował tam prawie przez 60 lat, do końca swego życia. Jego pobyt w Łodzi można podzielić na cztery okresy nacechowane wielkim wysiłkiem i pracowitością, gdyż tego wymagały czasy i okoliczności.

 Pierwszy okres od 1935 r. do maja 1940 r., drugi - od 1940 do 1945 roku - to czas okupacji. Pan Józef przeżył go w Łodzi, pracując początkowo w szkole, a po zamknięciu szkoły w obozie pracy. Działalność jego polegała „na nauczaniu ludzi zawodu, podtrzymywaniu na duchu, pocieszaniu w strapieniach, darzeniu ich życzliwością i dobrym przykładem. Inna działalność była niemożliwa.

” Po wojnie ko .J. Robakowski zdobył dyplom ślusarza, ukończył średnią szkołę ogólnokształcącą i uzyskał maturę oraz rozpoczął studia na Politechnice Poznańskiej. Po zaliczeniu jednego semestru przełożeni odwołali go do pracy wychowawczej i nauczycielskiej. Po upaństwowieniu szkoły salezjańskiej ko. Józef za zgodą przełożonych pracował więc w Zasadniczej Szkole Zawodowej nr 2 jako instruktor zawodu, nauczyciel technologii i zast. kierownika warsztatów szkolnych. Doczekawszy się emerytury, w 1974 r., przez dalsze 17 lat pracował w kancelarii parafialnej, a po odzyskaniu przez Zgromadzenie Salezjańskie szkoły w roku 1990, przez 3 lata udzielał się w bibliotece szkolnej.

Fascynującą cechą jego charakteru była punktualność, wzorowy ład i porządek. Był zawsze elegancki, zadbany i pogodny, a przy tym bardzo pobożny. Zawsze był wierny wspólnotowym praktykom, szczególnie rozmyślaniu i mszy św.

Stanowił ideał wychowawcy młodzieży, który nie tylko przekazywał wiedzę, ale też wychowywał poprzez świadectwo swego życia

  Zmarł w Łodzi 18 grudnia 1994 r.  

 

 

  Ksiądz  Ludwik Rupala .

 

 

Urodził się 4 czerwca 1888 roku w Brzezince na Górnym Śląsku ,jako syn Feliksa i Agnieszki z Menderów.

Po szkole podstawowej rozpoczął pracę w kopalni, by zdobyć środki na dalszą naukę w seminarium.

 Po kilku latach wyjechał do Penango, do północnych Włoch i tam rozpoczął naukę w zakładzie salezjańskim.

Wybuch I wojny światowej przerwał naukę. Dla Ludwika zaczął się okres służby wojskowej w armii niemieckiej, zakończony licznymi ranami i zdobyciem Krzyża Żelaznego pierwszej klasy.

Po wojnie, w roku 1918 rozpoczął kontynuację nauki w Krakowie, a następnie w Seminarium Duchownym w Łodzi.

Tutaj pracuje w szkole i prowadzi oratorium.

Święcenia kapłańskie otrzymał 18 września 1926 roku z rąk biskupa Tymienieckiego. 

W czasie okupacji odmówił podpisania volkslisty.

W czasie pracy na Wodnej pełnił funkcje radcy szkolnego, katechety prefekta i dyrektora.

W latach 1950 do 1954 uczył religii w Salezjańskim Technikum Mechanicznym.

Głównie jednak znany młodzieży i środowisku jako wieloletni kierownik i wychowawca młodzieży w Oratorium.

Zamiłowany kibic drużyny piłkarskiej Łódzkiego Klubu Sportowego

Zmarł 14 stycznia 1971 roku w Łodzi.  
 

Na podstawie listu pośmiertnego ks. Stanisława Rokity opr. Z.B.  Owczarek.

 

 

 

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny Poleć tę stronę Poleć tę stronę
© companyname
Z.B. Owczarek
Ta strona została utworzona za pomocą 1&1 MyWebsite .